– Henriëtte Bosmans en Paul Fort

We hebben aan de overkant van de Ourthe zes paarden staan. Andere jaren stonden er koeien. Die waren nieuwsgierig. Je had er contact mee. Ze staken zelfs wel eens de rivier over en stonden dan bij ons op het gras…. Even later waren er dan heel wat koeienvlaaien te bewonderen. Nu zijn er dus die prachtige paarden. Helaas zijn ze heel erg op zichzelf. Er zijn bruine en bruin-wit gevlekte paarden en er is één helemaal wit paard.

Ik liep vanavond te mijmeren over dichters, hun teksten en hun inspiratiebronnen. Opeens hoorde ik een paard briesen, terwijl ik mijn ademoefeningen stond te doen. Het was het witte paard. Achter hem aan liepen de andere paarden. Net zoals in het lied “Complainte du Petit Cheval blanc” van dichter Paul Fort (1872-1960). Henriëtte Bosmans (1895-1952) maakte er een prachtig lied van. Peter Visser en ik voerden het in november 2014 uit in De Haagse Kunstkring. Ik heb een opname van zangeres Julia Bronkhorst en pianist Maarten Hillenius met een hele mooie uitvoering van ditzelfde werk.

Fijne zondag,

Marijke.

– Ross Campbell: SINGING

Van het geld dat ik van vriend Harrie voor mijn verjaardag kreeg, kocht ik het E-Book: “SINGING An Extensive Handbook For All Singers And Their Teachers” van Ross Campbell. 

 

                                                                    de auteur

Met heel veel moeite printte vriend Erwin het boek voor me uit, zodat ik er aantekeningen in kon maken. 

Het boek heeft me helemaal te pakken! Indertijd volgde ik Methodieklessen bij Cilly Dorhout. Het lukte me niet om de stof te integreren. Dit boek is er echter één, waarin theorie en praktijk elkaar ondersteunen. Bovendien vind ik het makkelijker om een Engels boek te begrijpen dan een Duits. 

Sinds enkele dagen zet ik mezelf enkele uren per dag aan mijn “bureau”. (eigenlijk klavecimbel ..) Woordenboeken er bij en dan aan het vertalen. 

Ik zou zangleraren en methodiekleraren dit boek van harte aan willen bevelen. Duidelijke illustraties, goede oefeningen, uitgebreide anatomie, uitleg over van alles en nog wat dat betrekking heeft op Zang en het vak van Zangleraar. Heel veel dank aan de auteur: ROSS CAMPBELL.

Marijke

– Zangeres in de Ardennen: deel 2 Alain Georges.

In “Zangeres in de Ardennen: deel 1 Sint Thibault” vertelde ik over mijn spontane medewerking aan het “Fête de la Saint Hubert”  in het kapelletje van Saint Thibault in november 2013. Françoise Meunier van Manege La Golette had daar een belangrijke rol in gespeeld. Dat deed ze ook, toen ze Alain Georges over mij vertelde en de video aan hem liet zien, die Eric gemaakt had.

Via Françoise kwam ik alzo in contact met Alain Georges, die me vroeg om tijdens de reünie van Roméo et Juliette enkele liederen te zingen. Alain bleek een ongelofelijk inspirerende figuur te zijn in deze contreien! Hij had al “De Klokkenluider van de Notre Dâme” georganiseerd, waarin ook hijzelf speelde en zong. De laatste productie was “Roméo et Juliette”.  Een enorm muzikaal gebeuren  met zang, dans, koor en prachtige kleding.   (Eric en ik hebben een latere opvoering van “Roméo et Juliette”  in Marcourt gezien. Fantastisch!)  Ook werkte hij ieder jaar mee aan Kerst-concerten in Chéoux en had ooit zelf een Muzikaal Kerst-verhaal  in Bardonwez gestalte gegeven. Ons beider grote liefde voor Kerst bleek duidelijk. Alain nodigde me uit om tijdens het kerstconcert in Chéoux met hem samen en ook solo te zingen.   

   

  In het voorjaar van 2015 nam dirigent Francis Gengler afscheid van zijn koor “À Choeur Ouvert”.  Jean Renard zou het stokje overnemen. Alain stelde voor om samen met hem “Vivo per lei” en  “Con te partirò” te zingen, maar ook enkele Folk Songs met mijn man Eric op de planken te brengen.  Dat werden, als ik het me goed herinner,  “If I had wings” , “Les Poètes ont 7 ans” en  “Le premier bonheur du jour”.

 

Het volgende project was een optreden in het “Bois de Tave”. En tijdens “La Fête de la Musique en Wallonie” bij Bardonwez.

  

Alain, Véronique, Eric en ik zijn goede vrienden geworden in die periode. Eric heeft geholpen  bij activiteiten die Alain organiseerde: de “Course Canard en Plastique”, “Visdagen” en bij zijn optreden met Tima in La Roche.

  

N.B. Alain en Tima treden zondag 16 juli vanaf 15.00 uur op in Rendeux-Haut buiten bij de Salle Schéres.

Inmiddels is Gérard Lambert in dit verhaal verschenen. Deel 3 gaat dus over hem. Tot de volgende keer,

Marijke. 

 

– In Memoriam 8 Jan Persijn: The Lark in the Morning

Vandaag alweer het achtste filmpje in de serie In Memoriam Jan Persijn. Volgende maand de laatste video…. Dit keer de Ierse Folksong “The Lark in the Morning”. Ooit kocht ik het boekje “A Little Irish Songbook” (Appletree Press), waarin ik deze aandoenlijke ballade vond.

 

 Ook dit keer weer vinden jullie een uitvoering met mijn vader Jan Persijn op mondharmonica, Franz Neudecker op gitaar en mij als Folk zangeres. 

Veel plezier er mee!

Marijke.

 

 

 

ONE CHANCE: the true story of Paul Potts. Pavarotti. Britain’s Got Talent.

Afgelopen maandag zagen Eric en ik de film ONE CHANCE: the true story of Paul Potts. De rol van Paul wordt gespeeld door James Corden.

Paul is een jongen die constant gepest wordt op school. Daarbij wordt geweld niet geschuwd. ( Waar zijn zijn ouders, leerkrachten, andere kinderen om hem te beschermen?????) Hij heeft één grote passie: zingen. Dat is niet direct iets waar je populair mee wordt. Het mooie van dit soort kinderen vind ik, dat ze zich daar niets van aan trekken. Ze moeten gewoon zingen en naar zang luisteren! Bij Paul ligt zijn hart vooral bij de OPERA. Zijn vader wordt er gek van. Zijn moeder steunt hem.

Als jong volwassene werkt hij in een telefoonzaak. Hij heeft al een jaar contact met een meisje via zijn telefoon, maar durft verder niets te ondernemen. Zijn baas zorgt er voor dat hij het meisje, Jules, in levende lijve gaat ontmoeten. Ze heeft een prachtig karakter en er lijkt iets tussen hen op te bloeien. Paul vertelt haar, dat hij aan een Talentenjacht in zijn dorp zal meedoen. Hij kan 300 pond winnen en die heeft hij hard nodig om naar Venetië te reizen om daar een Operaklas te volgen. 

 

Tijdens de talentenjacht komt hij op à la Pavarotti in een Pierrot-pak, waarop hij natuurlijk uitgelachen wordt. Totdat hij begint te zingen… Hij wint, heeft genoeg geld voor Venetië  en volgt de operaklas aldaar. Hij maakt er indruk. De docente deelt de studenten in groepjes van twee in. Elk duo moet een door haar opgegeven duet zingen. Paul krijgt een talentvolle zangeres toegewezen, die perse wil winnen, omdat de winnaars voor Pavarotti zelf mogen voorzingen! ( De verrassing van de week!) Ze studeren en zingen overal, zoals op het plein voor de San Marco. (Prachtige scène vind ik dat) 

Ze winnen en dus mogen ze allebei solo optreden voor Il Maestro. Zij doet het heel goed. Hij staat er nu alleen voor en de zenuwen slaan toe. Pavarotti blijkt geen warme, ondersteunende persoonlijkheid. Hij kapt hem af en zegt, dat hij geen operazanger in hem ziet. Nu niet en misschien wel nooit. De ultieme klap dus… (Hoe zou Paul’s leven verder verlopen zijn op zanggebied, als Pavarotti hem op een menselijker manier had benaderd, is voor mij de grote vraag.)

Paul schaamt zich zo, dat hij geen contact meer met Jules durft op te nemen. Als hij dat tenslotte toch doet, heeft zij genoeg van hem. Hij weet haar alsnog voor zich te winnen door midden op straat een liefdeslied voor haar te zingen. Ze trouwen.

Paul mag de rol van Radames in de Aida van Verdi zingen. De voorbereidingen zijn fantastisch! Tijdens de uitvoering stort hij neer op het toneel. Hij is net geopereerd aan zijn blinde darm en een kankergezwel en is te verzwakt om al op te treden.

Lange tijd heeft hij geen stem. Als op een dag blijkt, dat hij weer kan zingen, doet hij dat dolgelukkig op de fiets. Jules ziet hoe hij voor haar ogen aangereden wordt door een auto. Hij breekt zijn sleutelbeen en een paar ribben en zijn pelvis is ontwricht. Hij heeft nu zo’n klap gekregen, dat hij zwaar depressief wordt.

 

Inmiddels lopen de financiële schulden op. Toevallig ziet hij een advertentie op zijn computer: de winnaar van Britain’s Got Talent krijgt 100.000 pond en een platencontract van 1 miljoen pond, aangeboden door Simon Cowell (voorzitter van de jury). Jules, zijn telefoon-winkel-baas, de dirigent bij wie hij weer zanglessen neemt en zijn moeder steunen hem volop. Dat is hard nodig, want hij durft het niet aan. Pavarotti en zijn woorden spoken in zijn geest rond….

 

De jury ontvangt hem lacherig. “Dat wordt toch niks”… Hij gaat staan en begint te zingen. Iedereen wordt stil. Men is overdonderd. Wie is deze man? Oorverdovend applaus na zijn optreden! Hij wint!!!

 

Zijn vader is dit keer trots op hem. Er is sprake van toenadering.

Dragen we die patronen in ons mee? Bij Paul dus: een vader die onderuit haalt. Een moeder die ondersteunt. Pavarotti die niet even de moeite neemt om Paul op zijn gemak te stellen. Om te zeggen dat dit onderdeel van het vak is. Dat je er dit en dat aan kunt doen. Jules, die er altijd voor hem is en steeds in hem blijft geloven.

 

Fijn als jullie reageren. Als jullie je eigen bevindingen schrijven.

Marijke.