– Herinneringen aan Hugo van Neck, vriend en collega (5)

 

Het is grappig dat ik me pas nu realiseer met wat voor groot talent ik mocht samenwerken. Eric las me onlangs stukjes voor van Hugo’s website. Het is dus een hele eer geweest en zeer bijzonder dat hij me vroeg om te gaan improviseren met hem. Hij had nota bene gewerkt als leraar improvisatie aan conservatoria en allerlei improvisatie-concerten  en masterclasses improvisatie gegeven.

 

 

 

Ik was een onbeschreven blad. Had klavarskribo geleerd in plaats van het traditionele notenschrift. Op de muziekschool in Amersfoort kreeg ik direct de hoofdrol in de musical Miranda en Eric en ik trouwden op het podium als Wilberforce en Miranda. Ook daar dacht ik niet echt over na. Het gebeurde gewoon. Dat ik daarbij vele zangstudentes passeerde die al jaren les hadden, ging aan me voorbij…

 

 

Op het Twents Conservatorium viel ik op, toen ik in de les van Carla Stolwijk met een cellist improviseerde. ( Helaas werd dit vak later geschrapt!) En ook hier passeerde ik (als eerstejaars) vele zangstudentes in een opera-project van Anne Haenen. Hier kreeg ik echter te maken met hele negatieve reacties: roddel en achterklap…

Afijn, Hugo en ik improviseerden en hadden daar enorm veel plezier in. Hugo kon uitermate enthousiast zijn en me met complimenten overladen. Evengoed kon hij iets vreselijks zeggen over mijn pianospel. Zo was Hugo: hij flapte gewoon alles er uit. (De foto hierboven is van de rouwkaart en gemaakt door Hugo’s zoon Mischa.)

 

Vandaag deel ik een improvisatie die ontstond, toen mijn blik gevangen werd door zijn ouderwetse pianokruk: zo’n rond zitgedeelte met groen fluweel en een gedraaide houten poot. Aan mijn tekst te horen stond er ook een “zetel” met gele zijde, maar dat kan ik me niet meer herinneren. Er ontstond een soort cabaret-achtig stukje. Hugo speelde, ik improviseerde een tekst en sprak met verschillende stemmetjes… (De foto is niet van de kruk van Hugo, want daar heb ik er geen van, maar het is wel een vintage kruk…)

Hugo had een heerlijke humor. (Hij was gek op Laurel & Hardy. Rodolfo Serné had gevraagd het beeldje in de zaal van het crematorium te plaatsen.)

Geniet van deze maffe improvisatie!

Marijke

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *