Mag een leerling niet-technische vragen stellen?

Mag een leerling, een muziekstudent, vragen stellen die niet om de techniek gaan, maar die te maken hebben met andere zaken? Het is iets wat me al meer dan 30 jaar bezig houdt. Hopelijk zijn de omstandigheden op onze Nederlandse Conservatoria veranderd. Tenslotte is 30 jaar een lange tijd.

Ik zou graag met jullie willen nagaan of de 3 vragen die ik destijds zelf gesteld heb, onaanvaardbaar waren of dat we die heden ten dage heel normaal vinden.

Vraag 1, gesteld aan mijn toenmalige zangdocent aan het Conservatorium: Zou je mij willen helpen? Ik raak in de war van de zo verschillende aanwijzingen die ik krijg van jou, van de docente van de Opera-klas en van de andere zangdocente die mij een les heeft gegeven.

Antwoord: Oh, je wilt het zeker beter weten!

Vraag 2, gesteld aan mijn docente van de Operaklas: Je hebt mij 2 rolletjes in de opera van Monteverdi gegeven, terwijl ik eerstejaars ben. Daarmee heb ik zelfs 4de jaars studenten gepasseerd en die zijn heel boos op me en willen dat ik één rol afsta aan hen. Kun je mij hierbij helpen?

Antwoord: Uit deze vraag blijkt dat je niet geschikt bent voor dit vak!

Vraag 3, gesteld aan de directeur van het Conservatorium, toen mijn leraar en ik niet meer samen verder konden. Zowel hij als ik hadden een brief geschreven. Ik wilde graag een gesprek met de directeur hebben. Niet om mijn leraar de schuld te geven (woorden van de operaklas-docente), maar om de situatie bespreekbaar te maken en liefst er iets goeds van te maken.

Antwoord: Daar heb ik geen behoefte aan. Ik sta garant voor mijn leraren. Het zal aan jou liggen.

Ik ben benieuwd wat jullie er van vinden. Ik kan heel slecht tegen onrechtvaardige situaties. Ik ben vaak voor anderen opgekomen. Ik kan onrecht dat mij voor mijn gevoel is aangedaan, niet vergeten, wat erg lastig is voor mezelf. Ik kan ook heel moeilijk omgaan met super hiërarchische structuren. Deze hebben vaak zeer onaangenaam en niet te tolereren gedrag van de “machthebbers” tot gevolg. Waarschijnlijk was ik mijn tijd vooruit, omdat ik een jaar in een Vormings-centrum in Internaatsverband had gewerkt en een opleiding van 4 jaar  aan de S.P.O.Middeloo had gevolgd voordat ik aan mijn conservatorium-avontuur begon. En ik was al 32 jaar en moeder van 2 kinderen. Niet meer zo kneedbaar en dus vond men mij lastig. (Een leraar waarschuwde me dat men zo over me sprak en tegen mij aan keek …)

Op de liefde, de vriendschap en het respect in de wereld van de muziek!

Marijke

Marijke

10 thoughts on “Mag een leerling niet-technische vragen stellen?

  1. Ik ken de muziekwereld niet zo van binnen. Maar ook al is het 30 jaar geleden een docent hoort op vragen van zijn leerling in te gaan. Hij/zij moet een bijdrage leveren aan de ontwikkeling van de leerling. Het lijkt me dat hier sterk rechtlijnig en vanuit een verdedigende, autoritaire houding gereageerd is. Zelfs in mijn middelbare schooltijd, ruim 50 jaar geleden was er alle ruimte voor vragen/discussie, hetzij één op één, hetzij in groepsverband. Het lijkt me dat discussie juist tot creativiteit leidt.

    • Lieve Ineke, dank je voor je prachtige antwoord. Zo dacht ik er destijds ook over. Ik kwam van een opleiding waar de vakken voor de helft uit creatieve vakken bestonden. Verder waren het allemaal vakken die de mens betroffen, zoals psychologie, groepsdynamica etc. We moesten zelf nadenken. Zelf onze mening vormen. Met elkaar discussiëren. Ik was gek op die wereld van muziek, handenarbeid, drama en visuele middelen. Het was daar, dat ik zanglessen begon te nemen. Ik had een geweldige lerares die me letterlijk ruimte gaf door me tijdens de lessen mee te nemen naar de balletzolder, zodat ik me daar kon bewegen tijdens het zingen. Ik had hele hoge verwachtingen van het Conservatorium. Ik zei zelfs tegen Ber Joossen (pianodocent en schrijver van pianoboekjes): “Ik ben toegelaten tot de Hemel”. Het Conservatorium was echter helemaal niet gesteld op zelfdenkende studenten en er was geen creativiteit. Er was geen interesse voor de mens achter de musicus. “Bij een Hemel hoort een Hel.” Die had ik niet zien aankomen. Ik was erg naïef ondanks het feit dat ik meer dan 10 jaar ouder was dan mijn medestudenten. Warme groet, Marijke

  2. Hallo Marijke,
    Je bent er geraakt.
    Vragen stellen is niet meer nodig. Alles draait nu om jouw en jouw alleen.
    Al deze vragen zijn eeuwen geleden gesteld.
    De deur sluit achter jouw, maar nu weet je dat elk antwoord van toen je ergens toch geholpen heefd om verder te vorderen en dat hebt je schitterend voltooid niet ?
    That,’s all what count…niet ?
    Love ya…

    • Ja, de deur sluit. Ik heb weer veel plannen die de muziek hier betreffen. Ik heb nog zoveel contacten met Nederlandse musici. En… we willen nog verder met ons Maria-project Daisy! Loslaten om energie voor nu te hebben. Daar draait het om. Kus, Marijke

    • Lieve Daisy, jij weet daar natuurlijk ook alles van als schilderes. In een zangboek staat de regel: “Liefde en zang kent geen dwang”. Als je voor een diploma moet werken, is er altijd sprake van dwang. Dat is tegenstrijdig. Tegelijkertijd ook weer logisch. Het is een lastig dilemma. Volhouden doen we. Al jarenlang en met een ijzeren discipline, zoals je weet. Het gaat uiteindelijk om de enorme vervulling die de kunsten ons geven Daisy. Liefs, Marijke

  3. Hoi Marijke,
    Het instituut Conservatorium uit die tijd was erg statisch, blijkt uit jouw verhaal. Ik hoop voor de studenten dat dat nu anders is. En een antwoord krijgen dat jou als student niet bevalt.. dat kan. Maar ik denk dat ’t meest onbevredigend was dat er verder niets verklaard werd.
    Iedere ervaring brengt je ook weer verder…
    Je zingt nog steeds, en heel mooi!
    Groetjes, Astrid

    • Lieve Astrid, mijn opleidingen sloten totaal niet op elkaar aan. Eerst een soort Sociale Academie met 50 % creatieve vakken. Daar moesten we overal een eigen mening over hebben. Daarna het Conservatorium, waar je alleen wat betreft je hoofdvak gezien werd, maar niet als mens en waar je vooral niet geacht werd zelf te denken en meningen te hebben. Natuurlijk is het ook de aanzet geweest tot mijn verdere weg: de mens. Alle therapie-opleidingen en de yoga en meditatie en noem maar op, kwamen voort uit de behoefte tot verdieping en echtheid en het zoeken naar de mens achter de musicus. Daardoor kon ik ook blijven zingen en mijn hele eigen manier van zingen uitvinden. Liefs, Marijke

  4. 25 jaar geleden maakte ik ook dergelijke dingen mee. Heel bekend is de “spagaat” tussen klassieke techniek docent en jazz interpretatie docent. Dat is nog steeds zo op veel conservatoria. Ik ben zelfs genoodzaakt geweest van conservatorium te switchen door een heel vervelend misverstand. Achteraf ben ik daar heel erg dankbaar voor, het was een enorme upgrade. Per saldo heeft al die weerstand me een veel betere toekomst gegeven. Ik raad je aan te kijken naar de positieve effecten van je vragen. Het feit dat je nog steeds rondloopt er mee, kost je overbodige energie. Ik weet zeker dat het je ook iets positiefs gebracht heeft. Als je het kunt “reframen” dan kun je verder.

    • Beste Alfons, dank je voor je reactie. Je hebt gelijk, dat het niet gezond is hier zo lang mee rond te lopen. Het is wel de eerste keer dat ik er met muziekmensen over van gedachten kan wisselen en dat helpt me enorm. Ik heb uit de reacties ook begrepen dat er gelukkig inmiddels heel veel verbeterd is op de conservatoria. Mijn periode aan het conservatorium heeft me enorm veel opgeleverd. Ik ben dagelijks nog dankbaar voor alle informatie en lesstof daar opgedaan. Het is al meer dan 30 jaar mijn voeding in de muziek. Fijn dat de switch jou zoveel positiefs heeft opgeleverd. Hartelijke groet, Marijke.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *