– Herinneringen aan pianist Hugo van Neck, vriend en collega (1)

Vorige week zaterdag is mijn vriend, de pianist en improvisator met wie ik jarenlang samenwerkte, overleden in zijn huis in Waalwijk. De avond ervoor probeerde ik hem nog te bellen, maar er werd niet opgenomen. Gelukkig was pianist Rodolfo Serné nog wel bij hem thuis geweest om afscheid te nemen.

Een tweede afscheid van een dierbare kunstvriend binnen één maand tijd valt me erg zwaar. Een heel creatieve periode met Jackie van Duin en Hugo van Neck is nu voorgoed afgesloten.

Ook dit keer droom ik eindeloos over de overledene. Ook dit keer word ik overstroomd door herinneringen. Ik luister naar cd’s, mini-disc’s, kijk allerlei filmopnames. Er is zóveel materiaal!!!

Eric sluit zich opnieuw dagenlang op om een aantal kleine video’s te maken met momenten die we met U allen willen delen.

Op 4 juli 2000 ging ik met Jackie mee naar de verjaardag van Hugo in zijn toenmalige huis in Zaltbommel. Hugo had op een feest geïmproviseerd bij gedichten van Jacomijn en wat is er romantischer dan dat? Er groeide iets moois uit en mijn muziekvriendin stelde me voor aan Hugo. Ik leerde er tevens zijn zoon Mischa en pianist-improvisator Rodolfo kennen.

Op 1 oktober 2000 deden zowel Hugo als ik in Tilburg mee aan een Happening met musici en beeldend kunstenaars om de Hasseltse kerk van de sloop te redden. We werkten daar nog niet samen. Op een dag belde hij me op met het voorstel om samen muziek te gaan maken: improviseren en bestaande liederen en aria’s.

Jarenlang reed ik elke week naar Zaltbommel en namen we improvisaties op. Van 2004 t/m 2007 stonden we samen op het Kinderpodium van de Dag van de Romantische Muziek in Rotterdam, dat ik heb opgericht en ingevuld. Hugo vaak als de Tovenaar Hugo Fortissimo. Ik soms als de zangeres Fiona Cantarella. Wat een plezier voor iedereen! Wat een prachtige muziek, dans, schilder-activiteiten en theater voor en met de kinderen!!! Wat een creatieve jaren!

Vanaf 2005 hielp mijn man Eric van der Horst me mee achter de schermen en op het toneel!

Op dit eerste filmpje ziet U een stukje uit “Het Betoverde Penseel”, dat ik schreef n.a.v. het Rembrandtjaar. Voordat “het doek valt” ziet U de mensen die er in mee deden: schilder Hans van Rongen; mijn zangleerlinge Margje van Gemerden; danseres Davinia van Rijsdijk; pianiste Laura Bos; mijn man Eric; mij. Achter de piano zit Hugo te spelen. We wijzen naar hem en het beeld vult zich met zwarte vlekken… Lieve Hugo, dank je voor alle mooie en dierbare momenten voor mij en al die duizenden kinderen en volwassenen!

Ik wens Mischa heel veel sterkte. Hij heeft altijd een heel speciaal plekje in mijn hart gehad en gehouden. En ook aan Hugo’s partner Rian en alle anderen die hem zo liefhadden en bewonderden. We zullen je missen Hugo.

Omdat het leven doorgaat….Marijke

 

– Zegenen van honden en paarden: Saint Thibault

Vanmorgen, 3 november 2018, om 11 uur kwamen mensen en dieren samen bij de kapel Saint Thibault om er weer de jaarlijkse zegen te ontvangen.

In 2015 droeg ons Trio MaGMa nog bij met prachtige muziek van Rameau en Morin. De dienst werd destijds nog door de curé’s Body en Aphrodis samen verzorgd. 

Dingen zijn veranderd sindsdien. De mis wordt nu buiten voor de kapel opgedragen. Curé Body is er niet meer bij. De “Groupe de Trompes de chasse” was er wel. En natuurlijk een heleboel paarden en honden en kinderen, wat het altijd allemaal erg gemoedelijk en gezellig maakt. Er waren vandaag vooral toeristen.

  

Het is altijd zo bijzonder om te zien hoe kinderen onze honden benaderen. Vaak hebben we daardoor hele leuke gesprekken met hen, zoals vandaag met een meisje dat vertelde dat ze als muziekinstrument de hoorn heeft gekozen.

 

Het was fijn om oude bekenden te ontmoeten zoals fotograaf Joseph Nihon en meneer Martin, één van de “Vrienden van Saint Thibault”. En natuurlijk Véronique met haar paard!

Iedereen wacht op het moment dat de mis is afgelopen en de priester de dieren gaat zegenen. Dat is altijd zo leuk en iedereen geniet daarvan. Velen lopen daarna de heuvel op, op zoek naar iets te eten en te drinken bij het enorme vuur. Omdat ik met mijn honden Bardo en Tara de heuvel af liep naar Marcourt in verband met hun leeftijd, heb ik dat deel gemist…

 

 

Fijne week,

Marijke

– Musiceren met Peter en Christine Visser

Heerlijk, Peter en Christine Visser logeren weer een paar dagen bij ons in de Ardennen. Dus wordt er veel gewandeld en heel veel samen gemusiceerd. In de loop der jaren hebben we een enorm repertoire opgebouwd voor onze concerten van ons Trio Picantolino. Peter is de pianist-componist, zijn vrouw Christine de (alt)violiste en ik de mezzo-sopraan. Mijn vleugel geniet volop. Schubert, Mozart, Dvorak, Schumann, Mendelssohn, Lalo, Brahms, Ravel, Händel, J. Strauss en anderen komen langs. Soms is het weer even wennen. Hoe ging het ook alweer. Echter, al gauw voelt het weer bekend en is het geweldig om al die prachtige muziek samen te spelen en zingen.

Morgen gaan we de 4 Ardense Gezangen, een compositie van Peter op gedichten van Jacques Perk, repeteren. Op de foto hierboven ziet U Peter bij de gedenksteen van de dichter in La Roche. De liederen zijn speciaal voor het Trio MaGMa geschreven en dus voor klavecimbel (of piano), dwarsfluit en mezzo-sopraan. Wat een luxe om ze te kunnen doornemen in het bijzijn van de componist!

Morgenavond gaan we naar Dochamps, waar een speciale mis zal worden gehouden. Marie-Esther Gillard heeft aan Gérard voorgesteld dat we als Trio MaGMa wat muziek zullen laten horen om de mensen met ons kennis te laten maken in verband met ons concert aldaar op 18 november. Gérard kan helaas niet, maar Marijke Verbeeck zal een deel uit haar solo van Telemann spelen.

Tevens kunnen we er dan onze mooie concert-poster ophangen.

 

Fijne week,

Marijke

 

– Zingen en dichten: Mozart

Toen ik laatst op zoek was naar gedichtjes van mijn helaas zo vroeg overleden muziek- en kunst-vriendin Jackie van Duin, kwam ik ook een hele serie gedichtjes tegen die ik zelf in die tijd heb geschreven. De studiejaren aan de Schumann Academie inspireerden ons blijkbaar op meerdere gebieden.

Ik vind het leuk om in dit blog mijn gedichtje over Mozart te plaatsen, omdat we tijdens ons Herfstconcert in de kerk van Dochamps op 18 november 2018 (aanvang 16.00 uur) voor het eerst een aria van Mozart zullen uitvoeren: het recitatief en de aria van Susanna uit Le Nozze di Figaro “Giunse al fin il momento/ Deh vieni non tardar”.

In ons Trio MaGMa blog van zondag 21 oktober kunt U daar meer over lezen!

 

 

Fijne week,

Marijke

 

– In Memoriam Jacomijn/ Jackie van Duin: vriendin en collega

Op zondag 7 oktober 2018 is mijn vriendin van de Schumann Academie, Jackie van Duin, overleden. Op 25 augustus stuurde ze me een app over het orgelconcert in een kerk in Leiden door Euwe de Jong (onze Schumann leraar van bijna 20 jaar geleden) en zijn broer. Toevallig had ik net een blog over Euwe geschreven met daarin een foto van haar, Euwe en mij. 

Op 29 augustus veranderde de vrolijke toon en schreef ze dat ze ongeneeslijk ziek was, in het hospice in Leiden lag en graag Eric en mij wilde zien. Het toeval wilde, dat Eric en ik in de buurt waren op 1 september, omdat we op 2 september onze 40-jarige bruiloft zouden vieren met vrienden en familie op een boot op  het Brasemermeer, de Westeinder – en de Kagerplassen. 

Ons weerzien was intens. Ik gaf haar Reiki en wellicht heeft ons dat opnieuw heel diep verbonden. We hebben heel veel contact via de What’s app gehad in de maand die volgde. Het was emotioneel heel zwaar, maar wat ben ik dankbaar dat we nog zoveel met elkaar konden uitwisselen en dat we op een hele goede en liefdevolle manier afscheid konden nemen van elkaar.

Misschien is het U opgevallen, dat ik de naam Jacomijn, ofwel Jackie, vaak heb laten vallen in de laatste weken. Ik wilde haar eren zonder over haar ziekte te praten. Ze had baat bij goede herinneringen. Dan had ze minder pijn. Op het laatst was appen niet meer mogelijk… Ze verlangde alleen nog naar rust.

Jackie bracht kleur in de wereld. Ze was spontaan. Ze maakte prachtige schilderijen. Later legde ze zich toe op fotograferen om daarmee op een speelse wijze aan het werk te gaan. Ze schreef gedichten. Had ideeën voor een opera. Zong in een koor. Volgde zanglessen. Speelde goed piano.( We voerden samen “La Danza” van Rossini uit.) Was een creatieve kinderoppas. Ze exposeerde. Ze was lid van de Kunstkring van Voorschoten. 

Ze was ook moeder en oma. Uiteindelijk vond ze haar kinderen en kleinkinderen het allerbelangrijkste in haar leven.

Eric en ik willen graag dat Jackie op een mooie wijze herinnerd zal worden. U kunt de video bekijken met foto’s van haar met Euwe, Cobi (een dierbare zangvriendin van ons beiden) en mij en met een paar van haar schitterende kunstwerken.

Morgenochtend zal er om 11 uur een afscheidsdienst voor haar zijn in de Hartebrugkerk in Leiden: Haarlemmerstraat 110. Er zal  orgelspel en zang zijn, o.a. van haar man en het koor waar ze in zong.

 

Jackie, ik heb een goede vriendin verloren en dat verlies raakt me meer dan ik je kan vertellen. Gelukkig hebben we op een hele liefdevolle manier afscheid van elkaar kunnen nemen. Je zult degenen die al aan gene zijde leven, blij maken met je fantasie en inspirerende ideeën…

Marijke

 

 

 

– Onze Herfstposter is klaar!

Bent U nieuwsgierig naar ons Trio MaGMa? Op bovenstaande video kunt U delen uit “Ombra mai fu” en Lascia ch’io pianga” van Händel beluisteren. De opnames werden gemaakt tijdens ons Herfstconcert in Dochamps van 2017. Bovendien ziet U mooie beelden van de rivier de Ourthe in de Belgische Ardennen en van ons optreden in de kerk van Dochamps.

 

Hele fijne week,

 

Marijke

 

  

– Zingen bij Exposities 3: Hasseltse Kerk Tilburg

Vorige keer eindigde ik mijn blog met een stukje over mijn spontane improvisatie met cellist Emile Visser. U kunt het hier nog eens lezen en bovendien onze improvisatie (inclusief gedicht) beluisteren.

Soms ben ik zó geïnspireerd, dat ik zelf een gedicht schrijf en daarop improviseer. Alleen of samen met iemand anders, zoals in de Hasseltse Kerk in Tilburg met cellist Emile Visser. We hadden nog nooit samen muziek gemaakt, maar er ontspon zich een heel verhaal. Zo mooi als het zo klikt en dan ook nog tussen al die beelden en schilderijen verspreid over de kerk.

 

Als je improviseert, leer je je eigen zielenroerselen kennen en aan de oppervlakte brengen en uitdrukken in de wereld.

Eigenlijk waren de 2 jaren dat ik mee deed in de Hasseltse Kerk in Tilburg 2 enorme exposities. Er was een groep kunstenaars, die wilde voorkomen dat de kerk gesloopt zou worden. Er werden allerlei activiteiten georganiseerd, waaronder het vervaardigen en plaatsen van schilderijen en beelden en het geven van concerten.

Hoe het allemaal begon …

Ik studeerde aan de Schumann Academie in Rotterdam, waar ik bevriend raakte met Jacomijn van Duin (Jackie). Ze belde me op tijdens mijn vakantie met Eric in Noorwegen en Zweden met de vraag of ik me mee wilde inzetten voor het behoud van de Hasseltse kerk in Tilburg. Nou, dat sprak me wel aan. In 2000 trad ik er op met pianist Rudolf Borgardijn. Ik ontmoette er pianist Hugo van Neck, die er ook een concert gaf. 

In 2001 was ik opnieuw van de partij. Dit keer concerteerde ik samen met Peter (piano) en Christine Visser (viool) en Rudolf Borgardijn (piano). We hadden als thema “De Roos”.

Hugo en ik verzorgden samen een AUM-cirkel: het publiek zong de AUM-klank, terwijl Hugo en ik er bij improviseerden. Magisch!

 

 

Tevens organiseerde ik het “Open-Rozen-Podium”: mensen mochten er zingen, dansen, een instrument bespelen. Tijdens dit gebeuren besloten Emile Visser en ik samen te improviseren, waarbij we als uitgangspunt mijn gedicht “Ik ben de Roos” namen. Eén van de hoogtepunten in mijn muzikale carrière wat mij betreft.

Ik was jong en blijkbaar vol energie, want naast dit alles organiseerde ik ook nog een Meditatie-Reiki-Cirkel. Mijn zang-leerlinge Hanneke Tammes las een prachtig verhaal voor over de Pinksterroos=Pioenroos. De mensen zongen de Mantra “Jaya Jaya Devi Mata Namaha”, terwijl ik er bij improviseerde. Later deden we dit met de AUM-klank. 

Als je improviseert, leer je je eigen zielenroerselen kennen en aan de oppervlakte brengen en uitdrukken in de wereld.

Nog jarenlang heb ik met Hugo en Rudolf samengewerkt. Met Peter en Christine maak ik nog steeds muziek. In oktober komen ze hier logeren. Behalve samen wandelen, gaan we natuurlijk weer muziek maken en ook de Jacques-Perk-liederen van Peter voor klavecimbel, dwarsfluit en zang uitproberen samen met Marijke Verbeeck.

  

Fijne week,

Marijke

 

– Zingen bij Exposities 2: Tibet, Karma, Dalai Lama

Dit keer niet de naam van een kunstenaar. Ik wil graag vertellen hoeveel inspiratie je kunt opdoen in het samen-werken met een artiest uit een andere kunstrichting en hoezeer je die ander kunt inspireren.

Het is heerlijk om bijvoorbeeld improviserend te zingen, spontaan gevoed door wat je beleeft aan een schilderij, gedicht, stuk tekst, een dans of wat dan ook. Ik herinner me dat ik verschillende malen de tekst van  “Complainte de Vincent” van Jacques Prévert “gezongen” heb. O.a. bij de expositie van Jacomijn van Duin in Barendrecht.

Het is het dramatische verhaal van Vincent van Gogh. Ik droeg het gedicht ooit voor tijdens een wedstrijd van de Alliance Française (middelbare school) en won er een eerste prijs mee. Ook tekstgedeeltes uit boeken van Deepak Chopra inspireerden me tot zang- en bewegingsimprovisaties. En vorige week vertelde ik al over mijn spontane optreden n.a.v. een demonstratie Martial Arts tijdens een expo in Leiden. 

 

Schilderijen raken me door hun kleuren en vormen en brengen van binnen iets in beweging. Mijn stem gaat een eigen weg evenals mijn lichaam. 

 

Het is echter ook heerlijk om bestaande muzikale werken te brengen te midden van al die geweldige kunstuitingen in een bepaalde ruimte. Alles wordt intenser beleefd. Door mij, maar ook door de kunstenaar en de bezoekers van de expo. 

In Galerie Ron Mandos in Rotterdam hingen destijds werken van Jim Chasan met daaronder Boeddhistische teksten, die me raakten. Kort tevoren had ik me verdiept in de Tibet-geschiedenis en de rol van de Chinezen. Ik zou tijdens de expositie improviseren. Het zou met Tibet te maken hebben. Ik had net de film “Seven Years in Tibet” gezien. Ik was helemaal van de kaart en een emotionele warboel. De doeken van Jim Chasan gaven richting aan mijn gedachten en gevoelens. Mijn vriendinnen en partners in de kunsten Jackie van Duin en Cobi Janssens waren er bij (zie blog vorige week).

Later improviseerde ik opnieuw met de teksten van Chasan. Nu samen met pianist Hugo van Neck. Eric maakte er een video van met foto’s die we tijdens onze Ladakh-reis hadden gemaakt. Ook deze Ladakh reis was een uitvloeisel van de verschillende optredens rond Tibet.

Onze lerares Frans van de middelbare school raadde ons tijdens een gymnasium reünie af om naar Tibet zelf te gaan en adviseerde ons om naar Ladakh te gaan, omdat daar heel veel Tibetanen wonen. We hebben haar daar zelfs ontmoet en haar geadopteerde zoon Karma nam ons mee naar zijn Tankha-schilder-leraar en naar het Zomerpaleis van de Dalai Lama.

 

We hebben de Dalai Lama(6 juli 1935 geboren) ook daadwerkelijk ontmoet op 6 juli 2004 in Dharam Sala tijdens een bijeenkomst met vele vele mensen.

 

Soms ben ik zó geïnspireerd, dat ik zelf een gedicht schrijf en daarop improviseer. Alleen of samen met iemand anders, zoals in de Hasseltse Kerk in Tilburg met cellist Emile Visser. We hadden nog nooit samen muziek gemaakt, maar er ontspon zich een heel verhaal. Zo mooi als het zo klikt en dan ook nog tussen al die beelden en schilderijen verspreid over de kerk.

Als je improviseert, leer je je eigen zielenroerselen kennen en aan de oppervlakte brengen en uitdrukken in de wereld.

Hele fijne week,

Marijke

– Zingen bij Exposities 1 : Jacomijn van Duin

Toen ik aan de S.P.O.Middeloo in Amersfoort studeerde, moest ik na het eerste jaar kiezen welke richting ik wilde volgen. De opleiding bestond voor 50% uit creatieve vakken, waar ik enorm veel voldoening uit haalde. Maar … wilde ik handenarbeid-, drama-, of muziektherapeute worden? Een groot probleem in mijn leven is keuzes maken. Ik vond het geweldig om te musiceren, toneel te spelen en me uit te drukken middels allerlei materialen. Alles heel spelenderwijs en verkennend. Ik kwam er niet uit en koos daarom voor de richting Inrichtingswerk/ Sociaal Kultureel Werk.

 

Misschien verklaart dit, waarom ik zo graag samenwerk met allerlei artiesten uit andere kunstrichtingen. Als ik mijn mappen doorblader, zie ik dan ook heel wat foto’s van optredens bij exposities.

 

Vandaag wil ik praten over mijn vriendschap en samenwerking met Jacomijn van Duin, of kortweg “Jackie”. Ik leerde haar kennen tijdens onze opleiding aan de Schumann Academie. (Zie mijn blog over Euwe de Jong en Peter Visser met zijn Cantata Picantoliniana) We raakten al snel bevriend. Zij studeerde piano; ik zang. We volgden samen alle muziek-theoretische vakken. Jackie schilderde ook en ze had in die jaren exposities (solo) in Barendrecht en (niet solo) in Leiden.

 

Bij beide tentoonstellingen zong ik: bij de eerste bestaande stukken en improviserend op Jackie’s gedichten; bij de tweede spontaan improviserend na een optreden van 2 mensen die een fascinerende voorstelling gaven met hun “martial arts”.

 

 

 

We leerden daar fotograaf Willem Vermaasse kennen, die ons uitnodigde om naar zijn werkplaats te komen om daar plaatjes van me te schieten, terwijl ik al zingend zou improviseren op gedichten van Jackie. 

Jackie is degene die mij in kontakt bracht met pianisten Peter Visser, Hugo van Neck en Bernard Zwueste; zangeres Cobi Janssens; Hein Verschure van het kunstenaarsproject in Tilburg om de Hasseltse Kerk te behouden. 

We hebben samen hele vruchtbare jaren beleefd. Op dit moment wisselen we ook veel ideeën, herinneringen, gedichten en muziek uit.

 

 Ik houd van je Jackie. Dank je voor al het moois dat je aan mijn leven hebt toegevoegd en toevoegt.

Marijke

– Peter Visser : Cantata Picantoliniana

Hoe leuk is het om een trio te vormen met een pianist-componist en een violiste?! Peter Visser en ik hebben elkaar zo’n 18 jaar geleden in theater Pepijn in Den Haag ontmoet.

 

Mijn vriendin van de Schumann Academie, Jackie van Duin, had me daar mee naar toe genomen. Ik ben haar daar héél dankbaar voor, want sindsdien is er een hechte vriendschap ontstaan tussen hem, zijn vrouw Christine en mijn man Eric en mij.

We hebben vele malen samen geconcerteerd als het Trio Picantolino. Behalve werken van bekende componisten, hebben we ook heel wat composities van Peter zelf ten gehore gebracht. Zelfs een Friese Liederencyclus. We stonden regelmatig in de Haagse Kunstkring; deden mee aan concerten in Voorburg, het Haags Conservatorium en bij componist-pianist Frank den Herder thuis.

We maakten lange reizen naar Sellen in Duitsland om daar in de Anthroposofische gemeenschap onze muziek te laten horen. Een dankbaar en altijd weer enthousiast publiek. Ook in de remonstrantse kerk van Waddinxveen waren we te gast. En natuurlijk traden we op in Bussel, toen Eric en ik daar woonden. 

 

Zondag 2 september vierden Eric en ik ons 40-jarig huwelijk op een boot op de Kager Plassen samen met onze familie en vrienden. Natuurlijk waren Peter en Christine er ook. Peter had  veel werk van gemaakt van hun muzikale bijdrage. Hij schreef de “Cantata Picantoliniana”. Dit was tevens een soort quiz. Peter en Christine speelden hem en wij mochten zeggen wat er allemaal langs kwam.

Wat we samen ontdekt hebben, zijn de volgende stukken: “Eine kleine Nachtmusik” van Mozart; Symfonie nummer 5 in c-mineur van Beethoven; “Va pensiero” uit de opera Nabucco van Verdi; “Der Hirt auf dem Felsen” van Schubert; “Dansons!” van Lalo; “Flammende Rose” van Händel; “De dream fan ’n lokkich libben” van Peter Visser (gedicht van Obe Postma); “Csárdás” uit de operette Die Fledermaus van Johann Strauss; “Agnus Dei” van Mozart; “America” uit de West Side Story. 

Peter en Christine ontzettend bedankt voor jullie compositie en uitvoering! Kees van Tol en onze dochter Mara enorm bedankt voor de foto’s van 2 september!

 

Hele fijne week,

Marijke