– Herinneringen aan pianist Hugo van Neck, vriend en collega (1)

Vorige week zaterdag is mijn vriend, de pianist en improvisator met wie ik jarenlang samenwerkte, overleden in zijn huis in Waalwijk. De avond ervoor probeerde ik hem nog te bellen, maar er werd niet opgenomen. Gelukkig was pianist Rodolfo Serné nog wel bij hem thuis geweest om afscheid te nemen.

Een tweede afscheid van een dierbare kunstvriend binnen één maand tijd valt me erg zwaar. Een heel creatieve periode met Jackie van Duin en Hugo van Neck is nu voorgoed afgesloten.

Ook dit keer droom ik eindeloos over de overledene. Ook dit keer word ik overstroomd door herinneringen. Ik luister naar cd’s, mini-disc’s, kijk allerlei filmopnames. Er is zóveel materiaal!!!

Eric sluit zich opnieuw dagenlang op om een aantal kleine video’s te maken met momenten die we met U allen willen delen.

Op 4 juli 2000 ging ik met Jackie mee naar de verjaardag van Hugo in zijn toenmalige huis in Zaltbommel. Hugo had op een feest geïmproviseerd bij gedichten van Jacomijn en wat is er romantischer dan dat? Er groeide iets moois uit en mijn muziekvriendin stelde me voor aan Hugo. Ik leerde er tevens zijn zoon Mischa en pianist-improvisator Rodolfo kennen.

Op 1 oktober 2000 deden zowel Hugo als ik in Tilburg mee aan een Happening met musici en beeldend kunstenaars om de Hasseltse kerk van de sloop te redden. We werkten daar nog niet samen. Op een dag belde hij me op met het voorstel om samen muziek te gaan maken: improviseren en bestaande liederen en aria’s.

Jarenlang reed ik elke week naar Zaltbommel en namen we improvisaties op. Van 2004 t/m 2007 stonden we samen op het Kinderpodium van de Dag van de Romantische Muziek in Rotterdam, dat ik heb opgericht en ingevuld. Hugo vaak als de Tovenaar Hugo Fortissimo. Ik soms als de zangeres Fiona Cantarella. Wat een plezier voor iedereen! Wat een prachtige muziek, dans, schilder-activiteiten en theater voor en met de kinderen!!! Wat een creatieve jaren!

Vanaf 2005 hielp mijn man Eric van der Horst me mee achter de schermen en op het toneel!

Op dit eerste filmpje ziet U een stukje uit “Het Betoverde Penseel”, dat ik schreef n.a.v. het Rembrandtjaar. Voordat “het doek valt” ziet U de mensen die er in mee deden: schilder Hans van Rongen; mijn zangleerlinge Margje van Gemerden; danseres Davinia van Rijsdijk; pianiste Laura Bos; mijn man Eric; mij. Achter de piano zit Hugo te spelen. We wijzen naar hem en het beeld vult zich met zwarte vlekken… Lieve Hugo, dank je voor alle mooie en dierbare momenten voor mij en al die duizenden kinderen en volwassenen!

Ik wens Mischa heel veel sterkte. Hij heeft altijd een heel speciaal plekje in mijn hart gehad en gehouden. En ook aan Hugo’s partner Rian en alle anderen die hem zo liefhadden en bewonderden. We zullen je missen Hugo.

Omdat het leven doorgaat….Marijke

 

– Zingen bij Exposities 3: Hasseltse Kerk Tilburg

Vorige keer eindigde ik mijn blog met een stukje over mijn spontane improvisatie met cellist Emile Visser. U kunt het hier nog eens lezen en bovendien onze improvisatie (inclusief gedicht) beluisteren.

Soms ben ik zó geïnspireerd, dat ik zelf een gedicht schrijf en daarop improviseer. Alleen of samen met iemand anders, zoals in de Hasseltse Kerk in Tilburg met cellist Emile Visser. We hadden nog nooit samen muziek gemaakt, maar er ontspon zich een heel verhaal. Zo mooi als het zo klikt en dan ook nog tussen al die beelden en schilderijen verspreid over de kerk.

 

Als je improviseert, leer je je eigen zielenroerselen kennen en aan de oppervlakte brengen en uitdrukken in de wereld.

Eigenlijk waren de 2 jaren dat ik mee deed in de Hasseltse Kerk in Tilburg 2 enorme exposities. Er was een groep kunstenaars, die wilde voorkomen dat de kerk gesloopt zou worden. Er werden allerlei activiteiten georganiseerd, waaronder het vervaardigen en plaatsen van schilderijen en beelden en het geven van concerten.

Hoe het allemaal begon …

Ik studeerde aan de Schumann Academie in Rotterdam, waar ik bevriend raakte met Jacomijn van Duin (Jackie). Ze belde me op tijdens mijn vakantie met Eric in Noorwegen en Zweden met de vraag of ik me mee wilde inzetten voor het behoud van de Hasseltse kerk in Tilburg. Nou, dat sprak me wel aan. In 2000 trad ik er op met pianist Rudolf Borgardijn. Ik ontmoette er pianist Hugo van Neck, die er ook een concert gaf. 

In 2001 was ik opnieuw van de partij. Dit keer concerteerde ik samen met Peter (piano) en Christine Visser (viool) en Rudolf Borgardijn (piano). We hadden als thema “De Roos”.

Hugo en ik verzorgden samen een AUM-cirkel: het publiek zong de AUM-klank, terwijl Hugo en ik er bij improviseerden. Magisch!

 

 

Tevens organiseerde ik het “Open-Rozen-Podium”: mensen mochten er zingen, dansen, een instrument bespelen. Tijdens dit gebeuren besloten Emile Visser en ik samen te improviseren, waarbij we als uitgangspunt mijn gedicht “Ik ben de Roos” namen. Eén van de hoogtepunten in mijn muzikale carrière wat mij betreft.

Ik was jong en blijkbaar vol energie, want naast dit alles organiseerde ik ook nog een Meditatie-Reiki-Cirkel. Mijn zang-leerlinge Hanneke Tammes las een prachtig verhaal voor over de Pinksterroos=Pioenroos. De mensen zongen de Mantra “Jaya Jaya Devi Mata Namaha”, terwijl ik er bij improviseerde. Later deden we dit met de AUM-klank. 

Als je improviseert, leer je je eigen zielenroerselen kennen en aan de oppervlakte brengen en uitdrukken in de wereld.

Nog jarenlang heb ik met Hugo en Rudolf samengewerkt. Met Peter en Christine maak ik nog steeds muziek. In oktober komen ze hier logeren. Behalve samen wandelen, gaan we natuurlijk weer muziek maken en ook de Jacques-Perk-liederen van Peter voor klavecimbel, dwarsfluit en zang uitproberen samen met Marijke Verbeeck.

  

Fijne week,

Marijke