– Herinneringen aan Hugo van Neck, vriend en collega (6) + (7)

Lieve Hugo, de afgelopen week was het voor mij “De week van Hugo”. Eric maakte filmpjes van optredens en improvisaties die we met je familie, vrienden en bewonderaars hebben gedeeld. Om het plezier en de prachtige muziek te laten zien en horen. Omdat het hielp bij het rouwproces en bij het jou loslaten. 

Vandaag plaats ik 2 filmpjes, omdat het komende weekend helemaal in het teken staat van het HERFSTCONCERT van ons Waals-Vlaams- Nederlandse Trio MaGMa in de kerk van Dochamps. 

Het eerste filmpje is grappig, maar ook ontroerend. Eerst zien we Hugo in De Doelen. Echt zoals hij was. Met een improvisatie op Summertime. Vervolgens gaan we naar ons concert voor volwassenen in Scherpenzeel, waar we o.a. Summertime van Gershwin uitvoerden. Tot slot beelden van ons optreden voor 2 groepen kinderen met o.a. “Sluimer zacht, doe je oogjes toe”. Hugo als de tovenaar Hugo Fortissimo. Ik als Fiona Cantarella met haar aapje Roberto Scimietta Bianca Bardonnecchia. (In dat plaatsje in Italië vond ik het aapje) Slagwerker Bas Borsten deed met ons mee!  

“Silence is the Source” is een mij heel dierbare improvisatie op een bestaande Boeddhistische tekst. Deze vond ik bij kunstenaar Jim Chasan, toen ik in Galerie Mandos in Rotterdam improviseerde op een dag rond Tibet. Eric plaatste er foto’s bij van onze reis naar India-Ladakh.

 

Lieve Hugo, dank je voor al het moois wat je mij, ons, je kinderen, je familie, je vrienden, de kinderen en volwassenen in deze wereld nagelaten hebt. Je improviseerde op de piano, terwijl ik teksten van Kahlil Gibran uit zijn boek DE PROFEET voorlas. Ik wil graag besluiten met Gibran’s tekst “OVER DE DOOD”.

 

 

 

 

Toen vroeg Amrita: spreek tot ons over de Dood.
En hij zei: Je wilt het geheim van de dood weten?
Maar hoe zul je dat vinden tenzij je zoekt in het hart van het leven? 
De uil die alleen in de nacht kan kijken kan het mysterie van het licht niet kennen.
Als je echt de ziel van de dood wilt kennen, open je hart dan voor het leven.
Want leven en dood is één, zoals de rivier en de zee ook één zijn. 
In de diepten van je hoop en je wensen, ligt de stille kennis van het gindse
en zoals zaden (die) dromen onder de sneeuw, droomt jouw hart van de lente.

Vertrouw op de dromen, want in hen ligt de poort naar de eeuwigheid. Je angst voor de dood is alleen (maar) het trillen van de schaapherder als hij voor de koning staat, die zijn hand oplegt om hem eer te betonen. Hij zal het merk van de koning dragen en is dat niet vreugdevol? 
Maar toch houdt hij zich meer bezig met het trillen van zijn angst.
Maar wat is de dood anders dan naakt in de wind te staan en in de zon te versmelten? 
En wat is het ophouden van de adem anders dan vrij te zijn van de adem met zijn rusteloze eb en vloed, zodat hij omhoog rijst en God onbekommerd tegemoet kan gaan? 

Alleen als je drinkt van de rivier van de stilte zul je inderdaad kunnen zingen.
En als je de bergtop bereikt hebt dan zul je beginnen te klimmen
En als de aarde je botten claimt pas dan zul je werkelijk dansen.

 

Om Shanti Om,  

Marijke

 

– Herinneringen aan Hugo van Neck, vriend en collega (5)

 

Het is grappig dat ik me pas nu realiseer met wat voor groot talent ik mocht samenwerken. Eric las me onlangs stukjes voor van Hugo’s website. Het is dus een hele eer geweest en zeer bijzonder dat hij me vroeg om te gaan improviseren met hem. Hij had nota bene gewerkt als leraar improvisatie aan conservatoria en allerlei improvisatie-concerten  en masterclasses improvisatie gegeven.

 

 

 

Ik was een onbeschreven blad. Had klavarskribo geleerd in plaats van het traditionele notenschrift. Op de muziekschool in Amersfoort kreeg ik direct de hoofdrol in de musical Miranda en Eric en ik trouwden op het podium als Wilberforce en Miranda. Ook daar dacht ik niet echt over na. Het gebeurde gewoon. Dat ik daarbij vele zangstudentes passeerde die al jaren les hadden, ging aan me voorbij…

 

 

Op het Twents Conservatorium viel ik op, toen ik in de les van Carla Stolwijk met een cellist improviseerde. ( Helaas werd dit vak later geschrapt!) En ook hier passeerde ik (als eerstejaars) vele zangstudentes in een opera-project van Anne Haenen. Hier kreeg ik echter te maken met hele negatieve reacties: roddel en achterklap…

Afijn, Hugo en ik improviseerden en hadden daar enorm veel plezier in. Hugo kon uitermate enthousiast zijn en me met complimenten overladen. Evengoed kon hij iets vreselijks zeggen over mijn pianospel. Zo was Hugo: hij flapte gewoon alles er uit. (De foto hierboven is van de rouwkaart en gemaakt door Hugo’s zoon Mischa.)

 

Vandaag deel ik een improvisatie die ontstond, toen mijn blik gevangen werd door zijn ouderwetse pianokruk: zo’n rond zitgedeelte met groen fluweel en een gedraaide houten poot. Aan mijn tekst te horen stond er ook een “zetel” met gele zijde, maar dat kan ik me niet meer herinneren. Er ontstond een soort cabaret-achtig stukje. Hugo speelde, ik improviseerde een tekst en sprak met verschillende stemmetjes… (De foto is niet van de kruk van Hugo, want daar heb ik er geen van, maar het is wel een vintage kruk…)

Hugo had een heerlijke humor. (Hij was gek op Laurel & Hardy. Rodolfo Serné had gevraagd het beeldje in de zaal van het crematorium te plaatsen.)

Geniet van deze maffe improvisatie!

Marijke

 

– Zingen bij Exposities 2: Tibet, Karma, Dalai Lama

Dit keer niet de naam van een kunstenaar. Ik wil graag vertellen hoeveel inspiratie je kunt opdoen in het samen-werken met een artiest uit een andere kunstrichting en hoezeer je die ander kunt inspireren.

Het is heerlijk om bijvoorbeeld improviserend te zingen, spontaan gevoed door wat je beleeft aan een schilderij, gedicht, stuk tekst, een dans of wat dan ook. Ik herinner me dat ik verschillende malen de tekst van  “Complainte de Vincent” van Jacques Prévert “gezongen” heb. O.a. bij de expositie van Jacomijn van Duin in Barendrecht.

Het is het dramatische verhaal van Vincent van Gogh. Ik droeg het gedicht ooit voor tijdens een wedstrijd van de Alliance Française (middelbare school) en won er een eerste prijs mee. Ook tekstgedeeltes uit boeken van Deepak Chopra inspireerden me tot zang- en bewegingsimprovisaties. En vorige week vertelde ik al over mijn spontane optreden n.a.v. een demonstratie Martial Arts tijdens een expo in Leiden. 

 

Schilderijen raken me door hun kleuren en vormen en brengen van binnen iets in beweging. Mijn stem gaat een eigen weg evenals mijn lichaam. 

 

Het is echter ook heerlijk om bestaande muzikale werken te brengen te midden van al die geweldige kunstuitingen in een bepaalde ruimte. Alles wordt intenser beleefd. Door mij, maar ook door de kunstenaar en de bezoekers van de expo. 

In Galerie Ron Mandos in Rotterdam hingen destijds werken van Jim Chasan met daaronder Boeddhistische teksten, die me raakten. Kort tevoren had ik me verdiept in de Tibet-geschiedenis en de rol van de Chinezen. Ik zou tijdens de expositie improviseren. Het zou met Tibet te maken hebben. Ik had net de film “Seven Years in Tibet” gezien. Ik was helemaal van de kaart en een emotionele warboel. De doeken van Jim Chasan gaven richting aan mijn gedachten en gevoelens. Mijn vriendinnen en partners in de kunsten Jackie van Duin en Cobi Janssens waren er bij (zie blog vorige week).

Later improviseerde ik opnieuw met de teksten van Chasan. Nu samen met pianist Hugo van Neck. Eric maakte er een video van met foto’s die we tijdens onze Ladakh-reis hadden gemaakt. Ook deze Ladakh reis was een uitvloeisel van de verschillende optredens rond Tibet.

Onze lerares Frans van de middelbare school raadde ons tijdens een gymnasium reünie af om naar Tibet zelf te gaan en adviseerde ons om naar Ladakh te gaan, omdat daar heel veel Tibetanen wonen. We hebben haar daar zelfs ontmoet en haar geadopteerde zoon Karma nam ons mee naar zijn Tankha-schilder-leraar en naar het Zomerpaleis van de Dalai Lama.

 

We hebben de Dalai Lama(6 juli 1935 geboren) ook daadwerkelijk ontmoet op 6 juli 2004 in Dharam Sala tijdens een bijeenkomst met vele vele mensen.

 

Soms ben ik zó geïnspireerd, dat ik zelf een gedicht schrijf en daarop improviseer. Alleen of samen met iemand anders, zoals in de Hasseltse Kerk in Tilburg met cellist Emile Visser. We hadden nog nooit samen muziek gemaakt, maar er ontspon zich een heel verhaal. Zo mooi als het zo klikt en dan ook nog tussen al die beelden en schilderijen verspreid over de kerk.

Als je improviseert, leer je je eigen zielenroerselen kennen en aan de oppervlakte brengen en uitdrukken in de wereld.

Hele fijne week,

Marijke