– Herinneringen aan Hugo van Neck, vriend en collega (4)

Hilarische momenten hebben we beleefd tijdens het eerste lange Kinderpodium in 2005 tijdens De Dag van de Romantische Muziek in het Park bij de Euromast in Rotterdam! (Op de video vanaf seconde 10 het Menuet uit De Mens)

   

Ik schreef een verhaal over een aapje dat geen aapje meer wilde zijn. (Erik Idenburg). Hij reist met een professor (Eric van der Horst) met behulp van een tijdmachine naar allerlei verschillende (muziek)periodes op aarde.

  

Hugo van Neck improviseerde op piano in de diverse muziekstijlen. Cellist Emile Visser improviseerde, maar begeleidde me ook bij het zingen van “Le Corbeau et le Renard”. (Eric bracht hierbij met de handpoppen van de vos en de raaf het verhaal tot leven.) Emile bracht hele geestige dingen in en stelde muziek voor als “Opzij opzij opzij” bij De Mier. Hij speelde een serenade op gitaar voor mij, jonkvrouwe in het tijdperk van De Draak. Hij rende met een klapperpistooltje achter De Vos aan tijdens de vossenjacht in Engeland. Hij rende zelfs rond met zijn cello en bevocht de draak met zijn strijkstok!

   

Ikzelf was de stewardess van de Tijdmachine; speelde allerlei rollen en zong (improvisatie en bestaande muziek) en danste rond (Vrij, Menuet, Tango met Eric). Ik was De Slang bij het ontstaan van de wereld; speelde de Jonkvrouw bij De Draak; zong “Le Corbeau et Le Renard” en rende mee in de vossenjacht bij De Vos; danste een menuet met Eric bij De Mens (een pop), terwijl Hugo en wij mooie pruiken op hadden; improviseerde een dramatisch gezongen scène met een nep-papegaai die mijn melodietjes herhaalde (wat heeft iedereen gelachen!) in De Vogel; zoemde rond met een bij in De Bij, terwijl een kindje een bloem van het podium haalde en er een kus op gaf (zó grappig en schattig!); rende rond als een Truus de mier in De Mier; stond op mijn hoofd en was Slangenbezweerster in het laatste gedeelte In India, wanneer alles tot rust komt en het aapje besluit dat hij toch maar beter een Aapje kan zijn! We besloten de voorstelling met een knotsgekke “In the Jungle…A-Wi-Mo-Wee”, waarbij we door het publiek heen renden dat lustig mee zong!

 

De muziekperiodes die op deze speelse wijze aan bod kwamen, waren: I Vroege Middeleeuwen (Paradijs/ Slang); II Ars antiqua en Ars nova (Kasteel/ Draak); Renaissance (Woud/ Vos); IV Barok (Balzaal/ Mens); V Klassiek (Paleistuin/ Vogel); VI Romantiek & Impressionisme (Bloementuin/ Bij); VII Expressionisme & Neoklassicisme (Mierenhoop/ Mier); VIII India-Tibet (Circle of Life/ Slang en Aap).

 

Bij al deze periodes improviseerde Hugo in de stijl van de muziek en componisten van die tijd. FANTASTISCH! Iedereen was fantastisch!!! Geweldig dat er zoveel mensen en kinderen waren die er zo van hebben genoten!!! En wat heerlijk dat Mischa, zoon van Hugo, er bij was! Hij en de vader van Erik (aapje) maakten hele leuke foto’s en filmpjes die dag. (Zie het resultaat op dit blog)

 

Mijn zus Franske zorgde voor het merendeel van de kostuums. Zij had in die tijd Kledingverhuurbedrijf SOURIS. 

 

Dank je voor al het moois dat je nagelaten hebt Hugo. Dat leeft in ons voort. Dat blijft altijd bij ons. Marijke

– Herinneringen aan pianist Hugo van Neck, vriend en collega (1)

Vorige week zaterdag is mijn vriend, de pianist en improvisator met wie ik jarenlang samenwerkte, overleden in zijn huis in Waalwijk. De avond ervoor probeerde ik hem nog te bellen, maar er werd niet opgenomen. Gelukkig was pianist Rodolfo Serné nog wel bij hem thuis geweest om afscheid te nemen.

Een tweede afscheid van een dierbare kunstvriend binnen één maand tijd valt me erg zwaar. Een heel creatieve periode met Jackie van Duin en Hugo van Neck is nu voorgoed afgesloten.

Ook dit keer droom ik eindeloos over de overledene. Ook dit keer word ik overstroomd door herinneringen. Ik luister naar cd’s, mini-disc’s, kijk allerlei filmopnames. Er is zóveel materiaal!!!

Eric sluit zich opnieuw dagenlang op om een aantal kleine video’s te maken met momenten die we met U allen willen delen.

Op 4 juli 2000 ging ik met Jackie mee naar de verjaardag van Hugo in zijn toenmalige huis in Zaltbommel. Hugo had op een feest geïmproviseerd bij gedichten van Jacomijn en wat is er romantischer dan dat? Er groeide iets moois uit en mijn muziekvriendin stelde me voor aan Hugo. Ik leerde er tevens zijn zoon Mischa en pianist-improvisator Rodolfo kennen.

Op 1 oktober 2000 deden zowel Hugo als ik in Tilburg mee aan een Happening met musici en beeldend kunstenaars om de Hasseltse kerk van de sloop te redden. We werkten daar nog niet samen. Op een dag belde hij me op met het voorstel om samen muziek te gaan maken: improviseren en bestaande liederen en aria’s.

Jarenlang reed ik elke week naar Zaltbommel en namen we improvisaties op. Van 2004 t/m 2007 stonden we samen op het Kinderpodium van de Dag van de Romantische Muziek in Rotterdam, dat ik heb opgericht en ingevuld. Hugo vaak als de Tovenaar Hugo Fortissimo. Ik soms als de zangeres Fiona Cantarella. Wat een plezier voor iedereen! Wat een prachtige muziek, dans, schilder-activiteiten en theater voor en met de kinderen!!! Wat een creatieve jaren!

Vanaf 2005 hielp mijn man Eric van der Horst me mee achter de schermen en op het toneel!

Op dit eerste filmpje ziet U een stukje uit “Het Betoverde Penseel”, dat ik schreef n.a.v. het Rembrandtjaar. Voordat “het doek valt” ziet U de mensen die er in mee deden: schilder Hans van Rongen; mijn zangleerlinge Margje van Gemerden; danseres Davinia van Rijsdijk; pianiste Laura Bos; mijn man Eric; mij. Achter de piano zit Hugo te spelen. We wijzen naar hem en het beeld vult zich met zwarte vlekken… Lieve Hugo, dank je voor alle mooie en dierbare momenten voor mij en al die duizenden kinderen en volwassenen!

Ik wens Mischa heel veel sterkte. Hij heeft altijd een heel speciaal plekje in mijn hart gehad en gehouden. En ook aan Hugo’s partner Rian en alle anderen die hem zo liefhadden en bewonderden. We zullen je missen Hugo.

Omdat het leven doorgaat….Marijke

 

– Zingen bij Exposities 3: Hasseltse Kerk Tilburg

Vorige keer eindigde ik mijn blog met een stukje over mijn spontane improvisatie met cellist Emile Visser. U kunt het hier nog eens lezen en bovendien onze improvisatie (inclusief gedicht) beluisteren.

Soms ben ik zó geïnspireerd, dat ik zelf een gedicht schrijf en daarop improviseer. Alleen of samen met iemand anders, zoals in de Hasseltse Kerk in Tilburg met cellist Emile Visser. We hadden nog nooit samen muziek gemaakt, maar er ontspon zich een heel verhaal. Zo mooi als het zo klikt en dan ook nog tussen al die beelden en schilderijen verspreid over de kerk.

 

Als je improviseert, leer je je eigen zielenroerselen kennen en aan de oppervlakte brengen en uitdrukken in de wereld.

Eigenlijk waren de 2 jaren dat ik mee deed in de Hasseltse Kerk in Tilburg 2 enorme exposities. Er was een groep kunstenaars, die wilde voorkomen dat de kerk gesloopt zou worden. Er werden allerlei activiteiten georganiseerd, waaronder het vervaardigen en plaatsen van schilderijen en beelden en het geven van concerten.

Hoe het allemaal begon …

Ik studeerde aan de Schumann Academie in Rotterdam, waar ik bevriend raakte met Jacomijn van Duin (Jackie). Ze belde me op tijdens mijn vakantie met Eric in Noorwegen en Zweden met de vraag of ik me mee wilde inzetten voor het behoud van de Hasseltse kerk in Tilburg. Nou, dat sprak me wel aan. In 2000 trad ik er op met pianist Rudolf Borgardijn. Ik ontmoette er pianist Hugo van Neck, die er ook een concert gaf. 

In 2001 was ik opnieuw van de partij. Dit keer concerteerde ik samen met Peter (piano) en Christine Visser (viool) en Rudolf Borgardijn (piano). We hadden als thema “De Roos”.

Hugo en ik verzorgden samen een AUM-cirkel: het publiek zong de AUM-klank, terwijl Hugo en ik er bij improviseerden. Magisch!

 

 

Tevens organiseerde ik het “Open-Rozen-Podium”: mensen mochten er zingen, dansen, een instrument bespelen. Tijdens dit gebeuren besloten Emile Visser en ik samen te improviseren, waarbij we als uitgangspunt mijn gedicht “Ik ben de Roos” namen. Eén van de hoogtepunten in mijn muzikale carrière wat mij betreft.

Ik was jong en blijkbaar vol energie, want naast dit alles organiseerde ik ook nog een Meditatie-Reiki-Cirkel. Mijn zang-leerlinge Hanneke Tammes las een prachtig verhaal voor over de Pinksterroos=Pioenroos. De mensen zongen de Mantra “Jaya Jaya Devi Mata Namaha”, terwijl ik er bij improviseerde. Later deden we dit met de AUM-klank. 

Als je improviseert, leer je je eigen zielenroerselen kennen en aan de oppervlakte brengen en uitdrukken in de wereld.

Nog jarenlang heb ik met Hugo en Rudolf samengewerkt. Met Peter en Christine maak ik nog steeds muziek. In oktober komen ze hier logeren. Behalve samen wandelen, gaan we natuurlijk weer muziek maken en ook de Jacques-Perk-liederen van Peter voor klavecimbel, dwarsfluit en zang uitproberen samen met Marijke Verbeeck.

  

Fijne week,

Marijke